Når menyen setter tempoet, endrer nettcasinoet karakter

Et nettcasino merkes før det første spillet åpnes. Noen sider ønsker brukeren velkommen med rolige farger, tydelige kategorier og god plass mellom valgene. Andre fyller skjermen med bevegelige bilder, sterke kontraster og mange tilbud på én gang. Forskjellen handler ikke bare om utseende: Måten innholdet er ordnet på, former både tempoet og stemningen i den digitale underholdningen.

For et voksent publikum kan en oversiktlig side oppleves som et pusterom. Blikket finner fram uten å måtte konkurrere med stadig nye inntrykk, og det blir enklere å forstå hva slags univers man befinner seg i. En mer tettpakket utforming kan på sin side gi følelsen av et travelt underholdningsrom, der hvert felt lokker med sin egen lille fortelling. Ingen av uttrykkene passer alle, men begge påvirker opplevelsen lenge før innholdet får hovedrollen.

Hva gjør den første oversikten med inntrykket?

Den første skjermen fungerer som en slags inngang til resten av siden. Når menyen er kortfattet og kategoriene har beskrivende navn, framstår tilbudet som lettere å orientere seg i. Hvis alt presenteres samtidig, kan siden virke energisk, men også urolig. Det avgjørende er ofte ikke hvor mye innhold som finnes, men om det føles som om innholdet har fått en naturlig plass.

I omtaler av nettcasino, blant annet på siden visa på casino, kan presentasjonen gi et inntrykk av hvordan utvalget er organisert. Selve navigasjonen forteller likevel mer når man beveger seg mellom områdene: Er det lett å forstå sammenhengen mellom forsiden, kategoriene og informasjonen om hvert enkelt spill? En tydelig struktur gjør at overgangen føles sømløs, mens uklare skifter kan bryte oppmerksomheten.

Små valg i utformingen bidrar også til helheten. Lesbar skrift, synlige overskrifter og konsekvent plassering av menyen gir siden en forutsigbar rytme. Når de samme elementene flytter på seg fra skjerm til skjerm, må brukeren stadig finne fotfestet på nytt. Det er en liten irritasjon isolert sett, men summen av slike avbrudd kan gjøre besøket mer anstrengende enn underholdende.

Hvorfor påvirker navigasjonen tempoet?

Tempo oppstår ikke bare gjennom animasjoner eller lyd. Det formes også av hvor mange valg som står åpne samtidig, og hvor raskt siden leder oppmerksomheten videre. En rolig navigasjon lar blikket hvile mellom inntrykkene. En tett meny med mange visuelle signaler kan derimot skape en følelse av hastverk, selv om ingenting faktisk krever at man skynder seg.

Forskjellen kan merkes i flere deler av besøket:

  • En fast og forståelig hovedmeny gir en følelse av retning.

  • Tydelige kategorier gjør utvalget enklere å lese som en helhet.

  • For mange samtidige bevegelser kan trekke oppmerksomheten i flere retninger.

  • Gjenkjennelige knapper gjør at siden føles mer sammenhengende.

Dette er ikke bare et spørsmål om effektivitet. En side som er enkel å forstå, kan kjennes avslappet selv når den rommer mye. Omvendt kan en tilsynelatende enkel side oppleves krevende hvis viktige valg er skjult eller merket uklart. God flyt handler derfor om at brukeren får beholde oppmerksomheten på opplevelsen, i stedet for å bruke den på å tolke selve grensesnittet.

Hva forteller overgangen mellom områder?

Når man går fra en oversikt til en egen presentasjon av et spill, blir sidens struktur ekstra synlig. En tydelig overgang gir følelsen av at hvert område hører sammen med resten. Det kan være nok at farger, menyplassering og språkbruk følger en gjennomgående linje. Da oppleves siden som ett samlet miljø, ikke som en samling løsrevne vinduer.

Overganger kan også gi variasjon. Et mer dempet område etter en livlig forside skaper en naturlig pause, mens en ny mengde blinkende elementer kan gjøre hele besøket mer intenst. Når slike skifter virker bevisste, får navigasjonen en rytme som minner om redigeringen i et magasin: Noen sider inviterer til å dvele, andre gir et raskt overblikk. Den rytmen kan gjøre en digital kveld mer personlig, selv om selve innholdet er det samme for alle.

Hva kjennetegner en behagelig helhet?

En behagelig opplevelse betyr ikke nødvendigvis en minimalistisk side. Noen foretrekker et livlig uttrykk og mange tydelige innganger, mens andre setter pris på luft og færre avbrytelser. Det sentrale er at utformingen virker gjennomtenkt: at tekst er lett å lese, at valgene har forståelige navn, og at sidens ulike deler ikke kjemper om oppmerksomheten hele tiden.

Helhetsinntrykket vokser fram av mange små møter med siden. En meny som er enkel å kjenne igjen, en kategori som beskriver innholdet presist, og en overgang som ikke føles brå, kan til sammen gi en rolig og naturlig flyt. Når navigasjonen fungerer godt, blir den nesten usynlig. Da er det ikke menyen man husker først, men følelsen av at underholdningen fikk utvikle seg i et tempo som passet kvelden.

El ritmo también entretiene: claridad y pausa en el casino digital

La curiosidad empieza antes del juego

La primera impresión de un casino en línea no depende únicamente de sus juegos. También nace de algo más cotidiano: la facilidad con que una persona entiende dónde está, qué opciones tiene delante y cuánto esfuerzo exige recorrer la página. Para un público adulto que llega por curiosidad, esa orientación inicial puede marcar la diferencia entre una visita fugaz y una experiencia que invita a explorar con calma.

Una pantalla saturada de estímulos puede transmitir energía, pero también hacer que todo parezca urgente. En cambio, una estructura ordenada permite que la atención se pose en distintos elementos sin competir con demasiados reclamos. El color, el tamaño de los títulos, la separación entre secciones y la velocidad de las animaciones forman parte de una misma conversación visual: le dicen al visitante qué clase de ambiente encontrará.

Ese ambiente no tiene por qué ser solemne ni especialmente llamativo. Puede sentirse animado, elegante o discreto. Lo importante es que la identidad visual tenga coherencia y que la navegación no parezca una carrera. Cuando el diseño deja espacio para observar, la curiosidad puede crecer de manera natural, sin que la página convierta cada decisión en una interrupción.

De la exploración al interés

Después del primer vistazo suele llegar una etapa de tanteo. La persona recorre categorías, mira nombres e imágenes y trata de comprender cómo está organizada la oferta. En ese momento, la claridad pesa más que la cantidad: una selección amplia resulta más fácil de apreciar cuando las secciones se distinguen y las descripciones no obligan a descifrar términos confusos.

Como referencia informativa sobre la manera en que se presentan distintas opciones, una página de mejor casino en línea puede servir para observar cómo la organización y el lenguaje influyen en la primera impresión. Más allá de una lista concreta, lo interesante es notar qué información se ofrece de inmediato y cuál queda en segundo plano. Esa jerarquía determina si la exploración se siente sencilla o dispersa.

El paso de la curiosidad al interés no suele ocurrir por un único detalle. A menudo aparece cuando varias pequeñas señales coinciden: una categoría reconocible, una descripción breve, una presentación visual consistente y una página que responde con agilidad. La sensación resultante es menos parecida a recibir un anuncio y más cercana a entrar en un espacio de ocio diseñado para que cada visitante encuentre su propio ritmo.

Una interfaz que sabe hacer pausas

En el entretenimiento digital, la velocidad no siempre equivale a comodidad. Las transiciones demasiado rápidas pueden producir intensidad, pero también cansancio; las páginas lentas, por su parte, interrumpen la atención. Una interfaz bien medida procura que los cambios sean perceptibles sin convertirse en protagonistas. Así, la experiencia mantiene movimiento sin exigir que la persona esté pendiente de cada destello o aviso.

Hay varios rasgos que ayudan a reconocer ese equilibrio:

  • Secciones diferenciadas, para que el recorrido conserve un orden visible.
  • Textos breves y comprensibles, que expliquen el contenido sin recargar la pantalla.
  • Animaciones moderadas, capaces de aportar ambiente sin apurar la navegación.

Estos elementos no son adornos aislados. Juntos construyen una cadencia: mirar, comprender, comparar y continuar, o simplemente detenerse un momento. La posibilidad de hacer una pausa también forma parte del diseño. Cuando la interfaz no llena cada espacio con movimiento, el usuario puede decidir dónde poner su atención y cuánto tiempo dedicar a cada sección.

El valor de una experiencia legible

La legibilidad adquiere especial importancia en una pantalla que combina imágenes, categorías y estímulos de ocio. Un contraste claro entre títulos y descripciones ayuda a distinguir lo esencial. Una disposición estable reduce la sensación de estar perdido. Incluso los espacios vacíos cumplen una función: separan contenidos y dan aire a una página que, de otro modo, podría sentirse como una sucesión continua de reclamos.

También influye la continuidad entre dispositivos. Quien descubre una plataforma en una computadora puede volver a ella desde un teléfono, donde el espacio disponible es menor y la lectura cambia. Si las prioridades visuales se mantienen y las secciones siguen siendo reconocibles, el entorno conserva su carácter. No hace falta que ambas pantallas sean idénticas; basta con que la experiencia siga siendo comprensible y fluida.

Al final, el atractivo de un casino digital no se reduce a la intensidad de sus imágenes ni al tamaño de su catálogo. Importa cómo acompaña el paso desde una mirada curiosa hasta una atención más sostenida. Una estructura clara, un ritmo visual sereno y opciones presentadas con coherencia convierten la navegación en parte del entretenimiento. Para el público adulto, ese cuidado puede hacer que el espacio se sienta menos como una vitrina ruidosa y más como un entorno de ocio fácil de recorrer, donde cada persona encuentra su propia medida de interés.

Πληροφορίες για την νευρική/ψυχογενή ανορεξία

Νευρική ανορεξία– Τι είναι – Ορισμός

Η νευρική ή αλλιώς ψυχογενής ανορεξία (anorexia nervosa) περιλαμβάνεται στην κατηγορία των διαταραχών πρόσληψης τροφής. Ο όρος «ανορεξία» δεν είναι κυριολεκτικός, δηλαδή τα άτομα με νευρική ανορεξία νιώθουν πείνα και η σκέψη τους περιστρέφεται συνεχώς γύρω από το φαγητό γι αυτό και συχνά μαγειρεύουν για άλλους, κάνουν συλλογές συνταγών κ.α. Βασικό χαρακτηριστικό αποτελεί η διαστρεβλωμένη αντίληψη της εικόνας του σώματός και η άρνηση διατήρησης ενός φυσιολογικού επιπέδου βάρους. Τα άτομα με νευρική ανορεξία καταμετρούν λεπτομερώς τις ποσότητες φαγητού που καταναλώνουν, νιώθουν ενοχές όταν τρώνε και ικανοποίηση όταν χάνουν βάρος και προσπαθούν να κρύψουν τη συνεχή απώλεια βάρους που τα ίδια προκαλούν στους εαυτούς τους π.χ. φορώντας φαρδιά ρούχα. Συχνά, δεν αντιλαμβάνονται την κατάσταση της υγείας τους και είναι πιθανό να αρνούνται πεισματικά να δεχτούν βοήθεια.

 Νευρική ανορεξία– Συμπτώματα

Για να χαρακτηριστεί ένα άτομο ότι εκδηλώνει σε μία ορισμένη χρονική στιγμή νευρική ανορεξία θα πρέπει να πληρεί συγκεκριμένα κριτήρια. Ωστόσο υπάρχουν περιπτώσεις όπου το άτομο έχει στοιχεία της διαταραχής, δηλαδή έχει άτυπα στοιχεία νευρικής ανορεξίας παρότι δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί με την διάγνωση αυτή. Τα κριτήρια της νευρικής ανορεξίας σύμφωνα με το εγχειρίδιο ψυχιατρικής  ICD 10 είναι τα εξής:

  • Σωματικό βάρος που διατηρείται τουλάχιστον 15% κάτω από το αναμενόμενο/φυσιολογικό σύμφωνα με τον Δείκτη Μάζας Σώματος
  • Το χαμηλό επίπεδο σωματικού βάρους οφείλεται στην προσπάθεια του ίδιου του ατόμου μέσω της αποφυγής ή άρνησης τροφών με αρκετές θερμίδες/λίπος, πρόκληση εμετού, χρήση καθαρκτικών, εξαντλητική άσκηση, κατανάλωση κατασταλτικών όρεξης και διουρητικών.
  • Διαταραγμένη αντίληψη του σωματός με έντονο και υπερβολικό φόβο πρόσληψης βάρους
  • Ενδοκρινική διαταραχή που συχνά εκδηλώνεται στις γυναίκες με αμμηνόροια και στους άνδρες με απώλεια σεξουαλικού ενδιαφέροντος και σεξουαλικής ικανότητας
  • Εάν η διαταραχή εμφανίζεται στην προεφηβεία η φυσιολογική ανάπτυξη καθυστερεί ή διακόπτεται (η ανάπτυξη του στήθους στα κορίτσια και των γεννητικών οργάνων στα αγόρια)

Νευρική Ανορεξία – Επιπλοκές

Σε επίπεδο σωματικής υγείας ο υποσιτισμός και η χρήση καθαρκτικών, διουρητικών κ.λ.π. μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα υγείας όπως καρδιακά προβλήματα, ενδοκρινικές διαταραχές, αμηνόρροια, οστεροπόρωση, μεταβολικές διαταραχές κ.α.. Σε παιδιά και εφήβους συχνά προκαλεί καθυστέρηση στην σωματική ανάπτυξη. Σε σοβαρές περιπτώσεις είναι απαραίτητη η νοσηλεία διότι το άτομο βρίσκεται σε κατάσταση εξαιρετικής απίσχνασης και ακόμη και τότε μπορεί να αρνείται την τροφή σε σημείο που να επέλθει θάνατος.

Σε επίπεδο ψυχικής υγείας η νευρική ανορεξία  έχει σοβαρές συνέπειες στο άτομο (έκδηλο άγχος, έντονες ιδεοληψίες, καταθλιπτικά στοιχεία, αυτοκαταστροφική συμπεριφορά) και παράλληλα δυσκολίες στις διαπροσωπικές του σχέσεις (κοινωνική απόσυρση, ευερεθιστότητα).

 Νευρική Ανορεξία – Ομάδες κινδύνου

Επιδημιολογικά, εκδηλώνεται κυρίως σε χώρες του δυτικού κόσμου όπου κυριαρχεί το πρόβλημα της παχυσαρκίας περισσότερο από τον υποσιτισμό και σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό σε έφηβα κορίτσια και νεαρές γυναίκες. Υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης νευρικής ανορεξίας έχουν τα άτομα που ασχολούνται με αθλήματα και επαγγέλματα που απαιτούν αδύνατο σώμα (χορευτές, μοντέλα κ.α.).

Νευρική ανορεξία- Αίτια

Οι αιτιολογικές θεωρίες της νευρικής ανορεξίας διακρίνονται σε γενετικές και περιβαλλοντικές. Οι γενετικές θεωρίες υποστηρίζουν ότι γενετικοί/κληρονομικοί παράγοντες καθορίζουν την προδιάθεση για την εκδήλωση της διαταραχής.

Οι περιβαλλοντικές θεωρίες αποτελούν μία μεγάλη κατηγορία θεωριών.  Οι κοινωνικοπολιτισμικές θεωρίες εστιάζουν στο ρόλο της κοινωνικής κουλτούρας των δυτικών πρότυπων ομορφιάς  πολύ αδύνατων σωμάτων. Η θεωρία των στρεσογόνων γεγονότων ζωής υποστήρίζει ότι στρεσογόνα γεονότα στο παιδί ή/και την οικογένεια του  (π.χ. κακοποίηση) επηρεάζουν την εμφάνιση νευρικής ανορεξίας.

Οι ψυχολογικές θεωρίες δίνουν έμφαση σε ενδοψυχικούς παράγοντες και ανάλογα με την προσέγγιση (ψυχαναλυτική, γνωστικο-συμπεριφοριστική, συστημική κ.λ.π.) δίνουν έμφαση σε άλλα σημεία. Οι ψυχαναλυτικές θεωρίες ενδιαφέρονται για την πρωταρχική σχέση βρέφους-μητέρας και εξηγούν την υιοθέτηση αυτής της δυσλειτουργικής αντίληψης και συμπεριφοράς ως μέσο διαχείρισης της αυτονομίας και διατήρησης ελέγχου του εαυτού,.  Οι γνωστικο-συμπεριφορικές θεωρίες τονίζουν το κοινωνικό άγχος, το άγχος επίδοσης και τις γνωστικές διαστρεβλωσεις, ενώ η συστημική θεωρία δίνει έμφαση στους οικογενειακούς ρόλους και μοτίβα, όπως αποφυγή των συγκρούσεων, ακαμψία στους κανόνες και ασαφή ενδοοικογενειακή επικοινωνία .

Νευρική ανορεξία- Διάγνωση

Η διάγνωση της νευρικής ανορεξίας γίνεται με ψυχολογική/ψυχιατρική εκτίμηση του ατόμου με  λήψη ψυχολογικού και ιατρικού ιστορικού με παράλληλη ιατρική παρακολούθηση και τακτικές ουρολογικές και μικροβιολογικές εξετάσεις.

Νευρική ανορεξία – Θεραπεία αντιμετώπιση

Η αντιμετώπιση της νευρικής ανορεξίας αποτελεί μία χρονοβόρα διαδικασία η οποία απαιτεί αρχικά την αναγνώριση του προβλήματος από το ίδιο το άτομο και στη συνέχεια τη δέσμευση του ατόμου στη ψυχοθεραπεία. Σε νεαρότερες ηλικίες απαιτείται η εμπλοκή των γονέων ή και της οικογένειας στη διαδικασία. Παράλληλα, χρειάζεται ιατρική παρακολούθηση και πιθανόν ειδικό πρόγραμμα διατροφής. Σε ορισμένες περιπτώσεις κρίνεται απαραίτητη η ενδονοσοκομειακή νοσηλεία.

«Ψυχολογικά τραύματα» : πώς ξεπερνάμε την πληγή διατηρώντας την ανθεκτικότητα –η προσέγγιση της Τραυματοθεραπείας EMDR

Όλοι οι άνθρωποι στη ζωή μας έχουμε ζήσει αντίξοα γεγονότα τα οποία ξεπερνάμε αξιοποιώντας τις διάφορες δυνατότητές μας. Συνήθως λοιπόν προσπαθούμε να βρούμε λύσεις βασισμένες στην εμπειρία και τις γνώσεις μας, ζητάμε συναισθηματική υποστήριξη από το δίκτυο μας, κάνουμε ανακουφιστικές σκέψεις που μας βοηθούν να κατανοήσουμε το τί συνέβη.

Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως, μπορεί να έρθουμε αντιμέτωποι με υπερβολικά επώδυνα εώς ακραία γεγονότα (π.χ. σωματική/σεξουαλική κακοποίηση, ατύχημα, επίθεση,  φυσική καταστροφή, πολλαπλά χειρουργεία).

Τα γεγονότα καθαυτά δεν μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε τραυματικά, ούτε μπορούμε να ορίσουμε μία κατηγορία γεγoνότων που προκαλούν ψυχολογικά τραύματα. Αυτό συμβαίνει διότι αρκετές φορές οι άνθρωποι από μόνοι τους κατορθώνουν να τα ξεπεράσουν πιο επώδυνα γεγονότα χωρίς να εκδηλώσουν ψυχολογικά συμπτώματα ή άλλες φορές βιώνουν κάτι ως τραυματικό και ας μην φαίνεται «αντικειμενικά» υπερβολικά στρεσογόνο . Χαρακτηρίζουμε δηλαδή τραυματικές εμπειρίες τα  γεγονότα που έχουν βιωθεί εξατομικευμένα ως τραυματικά.

 

Όταν βιώνουμε ενα υποκειμενικά τραυματικό γεγονός ερχόμαστε αντιμέτωποι με εναν κίνδυνο τόσο μεγάλο που ο οργανισμός μας δεν έχει τον έλεγχο της κατάστασης και δεν μπορεί να αντιδράσει με φυγή ή πάλη (fly/fight) και αντιδρά με την εσωτερική φυγή , «το πάγωμα» (freeze) και τον κατακερματισμό της εμπειρίας (fragment). Σε αυτήν την περίπτωση οι αντιδράσεις που θα ήταν φυσιολογικές όπως το κλάμμα μπορεί να «παγώσουν» μεχρις ότου ο οργανισμός να αισθανθεί ασφαλής.

Ο κατακερματισμός της εμπειρίας σημαίνει ότι η ανάμνηση του γεγονότος μπορεί να παρομοιαστεί με τα κομμάτια ενός σπασμένου καθρέφτη που εκτοξεύονται σε διαφορετικά σημεία. Τα στοιχεία του γεγονότος όπως εικόνες, ήχοι, μυρωδιές, συναισθήματα είναι διαφορετικά κομμάτια ενός καθρέφτη που δεν συναρμολογείται και συνεπώς δεν μπορούμε να ανακαλέσουμε ολοκληρωμένη την εμπειρία.

Από νευροφυσιολογικής οπτικής αυτό συμβαίνει διότι  κατά το τραυματικό γεγονός ο ιππόκαμπος που είναι υπεύθυνος για την ψυχρή αρχειοθέτηση των γεγονότων της ζωής μας υπολειτουργεί. Παράλληλα, η αμυγδαλή  η οποία είναι υπεύθυνη για αποθήκευση των αρνητικών και στρεσσογόνων γεγονότων προκειμένου να κρατάει τον οργανισμό σε εγρήγορση σε περίπτωση πιθανού κινδύνου υπερλειτουργεί.

Κατά συνέπεια, ένα ερέθισμα που συνδέεται με κάποιο κομμάτι του καθρέφτη (κάποια εικόνα, ένας συγκεκριμένος δρόμος, ένας ήχος) μπορεί να επαναφέρει όλα τα συναισθήματα (τρόμος, δυσφορία) και τις σωματικές αντιδράσεις (ταχυπαλμία, εφίδρωση) που βιώσαμε στη συνθήκη του κινδύνου.

 

Τα συμπτώματα που εκδηλώνουμε μετά από ένα τραυματικό γεγονός (υπερδιέγερση, αποφυγή, αποσύνδεση) αποτελούν τη φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού ο οποίος προσπαθεί να διατηρήσει την ισορροπία του  στα μη φυσιολογικά γεγονότα που έζησε! Ωστόσο, αν τα συμπτώματα διατηρούνται για αρκετό χρονικό διάστημα αφού το άτομο είναι ασφαλές επηρεάζουν αρνητικά την καθημερινότητά του (εφιάλτες, σωματικοί  πόνουι, αϋπνίες, flashbacks, δυσκολία στη συγκέντρωση) και πιθανό να έχουν επιπτώσεις στην προσωπικότητά του (μειωμένο ενδιαφέρον για τη ζωή, ανηδονία, μόνιμος φόβος , αίσθηση κενού ή απελπισίας) και τις σχέσεις του (εκρήξεις θυμού, απόσυρση).

 

Σε αυτήν την περίπτωση αλλά και σε περίπτωση που κάποιος ενδιαφέρεται να επεξεργασθεί περαιτέρω κάποια τραυματική εμπειρία μπορεί να απευθυνθεί σε ψυχολόγο εκπαιδευμένο σε μοντέλο τραυματοθεραπείας.

 

Η μέθοδος EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing) εισήχθη στην ψυχοθεραπεία μέσα από τις μελέτες της Frrancine Shapiro. Έχει ως στόχο από τη μία την ενίσχυση των αποθεμάτων, δυνατοτήτων και ικανοτήτων του ατόμου να ξεπερνά τα τραύματα και να ενδυναμώνεται και από την άλλη έχει ως βασικό σκοπό την επεξεργασία των τραυματικών εμπειριών μέσα από ένα πρωτόκολλο 8 βημάτων.

 

Περιλαμβάνει 3 φάσεις: (α)την σταθεροποίηση (δημιουργία θεραπευτικής σχέσης και εγκαθίδρυση της ασφάλειας στο «εδώ και τώρα»), (β) την επεξεργασία (επικέντρωση στις εικόνες-στόχους μέ παράλληλη εφαρμογή διεστιακών ερεθισμάτων με στόχο την λειτουργική αφομοίωση της εμπειρίας) και τέλος (γ) την προσαρμογή (επανεκτίμηση και ανανοηματοδότηση της εμπειρίας).

 

Η φιλοσοφία που διακατέχει την μέθοδο EMDR είναι σαφώς ανθρωποκεντρική και εμπεριέχει στοιχεία της γνωσιακής προσέγγισης (πεποιθήσεις) , της ψυχαναλυτικής προσέγγγισης (ελεύθεροι συνειρμοί), ενώ σχετίζεται με αρχές της συστημικής προσέγγισης (εστίαση στα αποθέματα).

 

Η αποτελεσματικότητα της μεθόδου στην θεραπεία ψυχολογικών τραυμάτων έχει καταγραφεί σε διεθνείς έρευνες (American Psychiatry Association, International Society of Traumatic Stress Studies, British Department of Health κ.α.). Στην Ευρώπη κάθε χρόνο διεξάγεται το Ευρωπαϊκό Συνέδριο EMDR, ενώ περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη μέθοδο του EMDR στην Ελλάδα μπορείτε να βρείτε στην EMDR Hellas.

Ο άνθρωπος δεν είναι το πρόβλημα..

«Ο άνθρωπος δεν είναι το πρόβλημα..

Το πρόβλημα είναι το πρόβλημα και ο άνθρωπος είναι ο άνθρωπος»..M.White

 

 

Συχνά συμβαίνει οι άνθρωποι να ταυτιζόμαστε με τα προβλήματα μας και να μιλάμε για τους εαυτούς μας σαν να είμαστε οι ίδιοι το εκάστοτε «πρόβλημά» μας.

Είμαι καταθλιπτικός, είμαι παραιτημένος , είμαι πιεστική, είμαι φοβική, είμαι εξαρτημένος, είμαι προβληματικός…

Eίμαι ωστόσο το «πρόβλημα» μου; Όσο οι έννοιες της κατάθλιψης, του άγχους, της δυσφορίας γίνονται ένα με την ταυτότητά μας τόσο εγκλωβιζόμαστε σε έναν εαυτό που είναι το πρόβλημα..

Αλλά εάν είμαστε το πρόβλημα, πώς θα απαλλαγούμε από αυτό?

Είμασταν πάντα το πρόβλημα; Ήμουν πάντα κλεισμένη στον εαυτό μου; Ήμουν πάντα νευρικός; Είμαι 24 ώρες το 24ωρο αγχωμένος; Είμαι συνεχώς καταθλιπτικός; Είμαι διαρκώς ανασφαλής;

Ας σκεφτούμε τις εξαιρέσεις σε αυτές τις ετικέτες που προσδίδουμε τόσο εύκολα στον εαυτό μας, ας αναλογιστούμε δηλαδή τις στιγμές, τα γεγονότα, τις περιόδους της ζωής όπου είμαι χαρούμενος, κατάφερα μία επιδίωξη μου, ένιωσα ελευθερία, απόλαυσα, στάθηκα στα πόδια μου.

Οι εξαιρέσεις ή αλλιώς, σύμφωνα με την αφηγηματική θεραπεία, «μοναδικές εκβάσεις» μπορεί να είναι λίγες ή περισσότερες, σημαντικές ή μικρότερες στιγμές. Δεν έχει σημασία η διάρκεια ή η συχνότητα γιατί αφού η εξαίρεση έχει υπάρξει στη ζωή μας μπορεί να ξαναυπάρξει εάν δημιουργήσουμε τις δυνατότητες γι αυτό.

Βασισμένοι στη «ψυχική ανθεκτικότητα» του καθένα, θεραπευόμενος και θεραπευτής ανακαλύπτουν ξανά τις ικανότητες, δεξιότητες, γνώσεις του ανθρώπου πέρα και παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Μπορούμε να ξαναδούμε τις ζωές μας, να επεξεργασθούμε την πολυπλοκότητα του εαυτού μας στις σχέσεις μας και να επιλέξουμε ξανά για τον εαυτό μας πιο συνειδητά..

Θέλω να νιώθω χαρούμενος, ήρεμος, ζωντανός, δημιουργικός, να επικοινωνώ με τους άλλους.. Μπορώ να νιώθω θλίψη, ζήλεια, θυμό, να διαφωνώ, να συγκρούομαι, να έχω προβλήματα αλλά μπορώ και να τα αποδέχομαι, να έχω σχέση μαζί τους και να τα ξεπερνώ χωρίς να με ξεπερνούν.

Συστημική προσέγγιση

Η συστημική ψυχοθεραπεία αποτελεί περισσότερο έναν τρόπο σκέψης και φιλοσοφίας παρά έναν συγκεκριμένο τρόπο μεθοδολογίας και τεχνικής.

Έχει τις ρίζες της στη θεωρία των συστημάτων που διατύπωσε ο βιολόγος Ludwig von Bertalanffy προσπαθώντας να διερευνήσει τις αρχές οι οποίες διέπουν τα συστήματα.

Η συστημική προσέγγιση όπως εφαρμόστηκε στη ψυχολογία εξελίχθηκε μέσα από την διερεύνηση των ανθρώπινων συστημάτων επηρεασμένη από την πρώτη και δεύτερη κυβερνητική, τον κονστρουκτιβισμό και τον κοινωνικό κονστρουξιονισμό .

 

Τί σημαίνει όμως «σύστημα»;

Σύμφωνα με τον Bateson σύστημα είναι ένα σύμπλεγμα αλληλοεπηρεαζομένων και αλληλοεξαρτώμενων μεταξύ τους στοιχείων. Κάθε αλλαγή σε κάποιο στοιχείο του συστήματος επιφέρει αλλαγές σε ολόκληρο το σύστημα.

Το σύστημα είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών του και διέπεται από ορισμένες αρχές και ιδιότητες.

Ως ανθρώπινο σύστημα μπορούμε να ορίσουμε μία οικογένεια, μία σχολική τάξη, μία εργασιακή ομάδα, μία κοινότητα κ.λ.π.

 

Με απλά λόγια θεωρούμε ότι όταν ένας άνθρωπος έρχεται για θεραπεία διότι αντιμετωπίζει μία δυσκολία, αυτή η δυσκολία δεν είναι το αποτέλεσμα των ατομικών του χαρακτηριστικών και των επιλογών του διότι ένα τέτοιο συμπέρασμα θα αποτελούσε μονομερή εικόνα. Δεν έχει νόημα η κατανόηση ενός ατόμου χωρίς να ειδωθεί η σχέσή του με τα συστήματα στα οποία ανήκει. Αντίθετα ο άνθρωπος και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ερχόμενος στη ψυχοθεραπεία παίρνουν νόημα μέσα από το πλαίσιο της συναλλαγής με τους άλλους.

Αλλά και ο θεραπευτής με τον πελάτη ή την οικογένεια που βλέπει αποτελούν ένα σύστημα, το θεραπευτικό σύστημα.

Σε αυτό το σύστημα πελάτης (άτομο, οικογένεια, τάξη) και θεραπευτής θα συν-κατασκευάσουν έναν κώδικα επικοινωνίας θα εξετάσουν τις δυνατότητές ανάγνωσης της πραγματικότητας με εναλλακτικές οπτικές κυκλικής και όχι γραμμικής αιτιότητας οι οποίες μπορούν να προσφέρουν μία πιο χρήσιμή και απελευθερωτική αφήγηση της ζωής του.

Στη συστημική ψυχοθεραπεία ο πελάτης δεν κάνει μία εξονυχιστική διερεύνηση του παρελθόντος αλλά εστιάζει τόσο στο παρελθόν όσο και στο παρόν και το μέλλον, τόσο στο πρόβλημα όσο και στη λύση.

Τα 5 βήματα της διαπραγματεύσης

Τα 5 βασικά βήματα της διαπραγμάτευσης:

  1. Συναισθηματική Αποφόρτιση: έχει πολύ μεγάλη σημασία να είστε ήρεμοι και εσείς και το παιδί όταν θα μιλάτε. Η διαφωνία καθαυτή ή ακόμα και τα προσωπικά σας άγχη και δυσκολίες μπορεί να σας έχουν ήδη φορτίσει συναισθηματικά. Καλό είναι να πάρετε το χρόνο σας, να εξασφαλίσετε ένα ήρεμο μέρος χωρίς άλλους ακροατές πριν ξεκινήσετε τη συζήτηση.
  2. Ενεργητική ακρόαση της οπτικής του παιδιού: όσο κι αν φαίνεται αυτονόητο οι γονείς πολύ συχνά θεωρούμε ότι ξέρουμε την άποψη του παιδιού ή το ρωτάμε χωρίς να περιμένουμε να πάρουμε απάντηση. Παρατηρείστε το στην επόμενη συζήτηση με το παιδί σας! Είναι σημαντικό να του αφιερώσετε το χρόνο και το χώρο όπου θα νιώσει ασφάλεια για να πει την άποψη του όχι στο δικαστή αλλά στο γονιό του.
  3. Προσπάθεια του γονιού να μπει στη θέση του παιδιού και να κατανοήσει τυχόν βαθύτερα αίτια που μπορεί να έχει. Άγχος για τη σχολική επίδοση, ζήλεια για το αδερφάκι του, αγωνία για την υγεία των παππούδων μπορεί να αποτελούν την πηγή πολλών «ιδιαίτερων συμπεριφορών» και συνεπώς και συγκρούσεων με τους γονείς. Καθώς μεγαλώνουμε συχνά ξεχνάμε τον τρόπο που σκέφεται ένα παιδί, συνεπώς είναι σημαντικό να έχουμε τα μάτια, τα αυτιά και την καρδιά μας ανοιχτά ώστε να ανιχνεύουμε τους βαθύτερους λόγους μίας ιδιαίτερης συμπεριφοράς του παιδιού. Για παράδειγμα δεν έχει νόημα να διαφωνούμε για την ώρα ύπνου του παιδιού όταν το πρόβλημα που κρύβεται πίσω από αυτό είναι το άγχος αποχωρισμού από τους γονείς.
  4. Διερεύνηση εναλλακτικών λύσεων μαζί με το παιδί-συμφωνία σε 2 τελικές επιλογές. Ψάχνουμε να βρούμε μαζί με το παιδί αρκετές εναλλακτικές λύσεις οι οποίες έχουν τη λογική του «αμοιβαίου κέρδους» δηλαδη λύσεων όπου και οι δύο μεριές είναι κερδισμένες. Φυσικά σε αυτές τις επιλογές δεν συμπεριλαμβάνονται λύσεις οι οποίες απειλούν την ασφάλεια και την υγεία του και από το ρόλο του γονιού έχουμε το χρέος να το εξηγήσουμε στο παιδί. Μέσα από τη γκάμα των λύσεων που επινοήσαμε θα διαλέξουμε τελικά μία βασική και μία εναλλακτική που ικανοποιεί και τους δύο.
  5.  Επικύρωση της συμφωνίας-επισημοποίηση με διαφορετικούς τρόπους (χαρτί με συμφωνία και υπογραφές, πίνακας με αυτοκόλλλητα-αστέρια που μπορούμε να κολλάμε στο ψυγείο) ή και ρύθμιση επόμενης συζήτησης επί του συγκεκριμένου θέματος εάν χρειαστεί!

 

Η διαπραγμάτευση σίγουρα είναι μία νέα διαδικασία στη σχέση γονιού παιδιού αφού οι προηγούμενες γενιές είχαν άλλους τρόπους να επιλύουν τις διαφωνίες που προέκυπταν. Όταν μπείτε στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης είναι σημαντικό να παρατηρείτε τον εαυτό σας και το παιδί και να ακολουθήσετε τα βήματα αργά και σταθερά. Σε κάθε περίπτωση μπορείτε να ζητήσετε τη στήριξη και τη συμβουλή ψυχολόγου ή ομάδας γονέων.

Αντιπαράθεση γονιών-παιδιών: κρίση ή ευκαιρία;

Η διαφωνία μεταξύ γονιού και παιδιού είναι από τις πιο συνήθεις και φυσιολογικές συμπεριφορες, και μάλιστα η διαφωνία αν αξιοποιηθεί κατάλληλα μπορεί να αποβεί και ιδιαίτερα εποικοδομητική. Η ίδια η αντιπαράθεση ή η σύγκρουση μπορούν να γίνουν η ευκαιρία να κατανοήσουμε ο ένας τον άλλο. Όταν καταφέρουμε να φτιάξουμε κώδικες επικοινωνίας, τελικά χτίζουμε μία πιο κοντινή σχέση με το παιδί.

Το ερώτημα λοιπόν είναι με ποιόν τρόπο καλούμαστε ως γονείς να διαχειριστούμε αυτήν την αντιπαράθεση προκειμένου να μας φέρει κοντύτερα και να μη μας απομακρύνει από τα παιδιά μας.

Διαπραγμάτευση ονομάζεται η διαδικασία μέσω της οποίας γονιός και παιδί επιχειρούν από κοινού να ρυθμίσουν τη διαφωνία τους μέσα από την εύρεση διαφορετικών οπτικών και λύσεων. Με αυτόν τον τρόπο και οι δύο θα μάθουν να βρίσκουν τρόπους επικοινωνίας και στις περιπτώσεις όπου διαφωνούν με αποτέλεσμα να ισχυροποιηθεί η σχέση τους.

Παράλληλα η διαπραγμάτευση είναι μία διεργασία η οποία θα αποτελέσει το πρότυπο που το παιδί σιγα σιγά θα υιοθετήσει προκειμένου να επιλύει τις διαφωνίες του στις άλλες του σχέσεις (συνομηλίκους, δασκάλους κ.α.).

Βασικά στοιχεία μίας επιτυχημένης  διαπραγμάτευσης αποτελούν καταρχάς η συμμετοχή και των δύο μερών. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να επιβάλλουμε στο παιδί να ακολουθήσει αυτή τη διαδικασία εάν δεν θέλει και μάλιστα τη στιγμά που εμείς θα ορίσουμε. Ωστόσο τα παιδιά όπως κι εμείς δεν ευχαριστιούνται τις συνεχείς συγκρούσεις και θέλουν να βρεθεί μία λύση ενώ σίγουρα ακολουθούν ευκολότερα τη λύση την οποία τα ίδια τα παιδιά σκέφτηκαν μαζί μας.

Επίσης σημαντικά στοιχεία της διαπραγμάτευσης αποτελούν ο σεβασμός και η εμπιστοσύνη στο ίδιο το παιδί και την άποψη του καθόλη τη διάρκεια της συζήτησης.

Η διαπραγμάτευση έχει νόημα όταν έχουμε αποδεχθεί ότι είναι λογικό ο καθένας να «βλέπει αλλιώς το πράγματα» και το παιδί μπορεί να έχει τους δικούς του λόγους όταν επιμένει στη γνώμη του και δεν το κάνει «για να μας σπάσει τα νεύρα»

Τέλος, η βία (σωματική/λεκτική/ψυχολογική), η εξαπάτηση («κάνε τώρα αυτό που σου λέω και την επόμενη θα γίνει το δικό σου»), ο συναισθηματικός εκβιασμός («κάντο για να μη με στενοχωρήσεις και αρρωστήσει η μαμά» ή η κάθε μορφή εξουσίας που μπορεί να έχει ο γονιός πάνω στο παιδί αποτελεί μία πολύ προσωρινή λύση η οποία σύντομα θα αντιστραφεί όταν το παιδί θα μας κατηγορήσει κάποια χρόνια αργότερα.

Αντίθετα, η εύρεση μίας κοινά αποδεκτής λύσης προσθέτει στην εικόνα του γονιού σεβασμό και στο παιδί αυτοέλεγχο και επίγνωση για τις πράξεις και τις συνέπειες τους.